Nieuwsberichten

We hebben intussen de tegenvallers besproken en in het vorige deel ook de positieve punten aangehaald. Maar er zijn nog twee uitschieters die een aparte terugblik verdienen.

👉 James – bevestiging van klasse

We hadden hem in deel 2 al even genoemd, maar James (één van de drie broers) liet dit jaar opnieuw zien wat in hem zit. In 2024 schitterde hij op Narbonne met winst in Demer & Dijle, goed voor een 45e nationaal en 75e internationaal. Dit jaar vloog hij Pau, een bijzonder zware editie, en ook nu was hij van de partij: 5e in Demer & Dijle, 16e provinciaal en 157e nationaal. Een topprestatie waarmee hij bewees geen eendagsvlieg te zijn.

Omdat hij nog maar een tweejarige is en ons bestand beperkt blijft, besloten we hem nadien niet meer te spelen. Spaarzaamheid met onze betere duiven is nodig. Maar dat James volgend jaar een van de speerpunten van onze ploeg wordt, staat buiten kijf!

👉 Yamal (422/23) – de verrassing van Barcelona

De absolute uitschieter van dit seizoen was zonder twijfel de prestatie van Yamal. Geheel tegen de verwachtingen in viel hij om 9u24 op het hok, goed voor een 12e nationaal op de koninginnevlucht uit Barcelona. Op alle voorbereidende vluchten was hij telkens (ruim) te laat, waardoor we eerlijk gezegd geen hoge verwachtingen hadden. Maar op de zwaarste vlucht van allemaal stond hij er, en hoe! Natuurlijk is het afwachten of hij dit kunstje kan herhalen – al pakte hij vorig jaar op Narbonne ook al prijs – maar deze prestatie heeft hij alvast op zijn palmares. En dat is, zacht uitgedrukt, “straf gedaan”!

👉 Slotwoord

Met deze twee toppers besluiten we onze terugblik op seizoen 2025. Al bij al mogen we tevreden zijn. Het is niet altijd evident om elke week (relatief) vroeg te pakken, maar we hebben bewezen dat we ons mannetje kunnen staan. Regelmatig verscheen onze naam op de uitslagen tussen gevestigde zware fond waarden als Jeroen Rans en Stijn Rans, Alex Rans, Jan Rommelaere en Joris En Carolien Rommelaere, ...
Nu volgt de winterslaap… en kunnen we alvast beginnen dromen van seizoen 2026!

Gisteren blikten we al terug op de tegenvallers van dit seizoen, maar vandaag zetten we even de positieve punten in de kijker.

👉 Drie broers uit één koppel

Een unicum dit jaar waren drie broers die elk een mooie prijs vlogen op de zware fond. James, de Zwalm en Nick zijn zonen van de Vale Jeroen (soort Jeroen Rans en Stijn Rans, uit de lijn van de Rooie Ham) gekoppeld aan een duivin van Kris D'haeseleer uit Affligem. Bij ons is het niet vanzelfsprekend dat een kweekkoppel meerdere prijsvliegers voortbrengt, laat staan drie in hetzelfde jaar.

- De Zwalm bevestigde opnieuw met een mooie prijs op Pau, na vorig jaar al per tiental te vliegen op Narbonne (207e nationaal).

- Nick pakte dit jaar een redelijke prijs op Dax, een flinke opsteker nadat hij vorig jaar pas dagen later van Narbonne thuiskwam. Hij toont dat hij terug op het juiste pad zit, en dat doet deugd want in de voorbereidende vluchten behoorde hij altijd bij de beteren.
- James komt later nog aan bod in de laatste terugblik.

Deze drie broers zullen volgend jaar de kern vormen van onze oude vliegploeg!

👉 Het verhaal van Dali (445/23)

Dali was ook zo’n duif die vaak bij de eersten zat. Vorig jaar vloog hij al per tiental op Narbonne (355e nat). Dit seizoen begon sterk, maar halfweg ging het plots mis: hij kwam telkens te laat, soms zelfs pas de dag erna. We hebben hem weken rust gegund en besloten uiteindelijk om hem toch nog in te korven voor Perpignan. Met enige twijfel, want de vraag was of hij wel zou thuiskomen. Het resultaat verraste ons positief: 191e nationaal! Hopelijk zijn zijn problemen nu achter de rug en kan hij volgend jaar een volledig seizoen meedraaien.

👉 Andere steunpilaren

Daarnaast presteerden ook de 434/23 en de 333/21 sterk. Zij behaalden respectievelijk een 235e nationaal op Agen en een 199e nationaal op Dax. Dankzij hen stonden we dit jaar op bijna elke vlucht “tussen de mensen”.

👉 Kampioenschappen

Alles samen kunnen we dus spreken van een positief seizoen. Dat blijkt ook uit de kampioenschapsstanden. Hoewel kampioenschappen voor ons geen prioriteit zijn, is het toch fijn om te zien dat we lokaal en in Demer & Dijle 4e staan, en dat we zelfs bij de KBDB nationaal 35e eindigden. Hoe het afloopt bij PE Vlaams-Brabant is nog even afwachten, maar dit bewijst dat we met ons kleine hokje ons mannetje kunnen staan tussen het grote geweld. En dat in wat nog maar ons vijfde jaar is op de zware fond!
En dan hebben we het nog niet gehad over de echte uitschieters… maar dat bewaren we voor de laatste terugblik!

Het zware fondseizoen ligt ondertussen al een dikke maand achter ons. Hoog tijd dus om terug te blikken op het voorbije jaar. We doen dit in drie delen, en beginnen vandaag met de tegenvallers.

👉 De jaarlingen

De grootste teleurstelling dit seizoen was zonder twijfel de lichting jaarlingen. Vooraf hadden we al twijfels, gezien hun prestaties als jonge duiven op de vluchten uit Noyon vorig jaar, en jammer genoeg werden die vermoedens bevestigd.
Het begon al bij de eerste Noyon in april: van de 18 jaarlingen bleven er amper 10 over. Tegen dat de grote halve fond begon, waren dat er nog maar 6. Bovendien had geen enkele van hen zich echt laten zien op de voorbereidende vluchten. Met weinig vertrouwen korfden we ze uiteindelijk in voor Narbonne, en het resultaat was dan ook pover: één klein prijsje op dag 2, en bovendien keerden 4 duiven helemaal niet terug.
Kortom: een mislukt seizoen voor de jaarlingen. En dat betekent ook dat we volgend jaar (bijna) geen ploeg tweejarigen hebben, wat de toekomst van de oude duiven zwaar hypothekeert...

👉 Het verlies van bewezen duiven

Een tweede domper was het verlies van enkele bewezen of veelbelovende duiven. Natuurlijk weten we dat de zware fond altijd pluimen kost, maar op een klein hok hakt het er extra hard in.

- Al in de vijfde week van het seizoen bleef de Rosse Libourne achter op Montargis. Hij had nog nooit gemist en vorig jaar een mooie prijs op Narbonne behaald. Drie dagen later haalden we hem uitgeput terug in Zoutleeuw, maar zijn seizoen zat erop. Hij had normaal onze kopman op Agen moeten zijn…

- Die rol kwam daardoor bij de 429/23 terecht, die als jaarling per tiental vloog op de loodzware Narbonne (219e nationaal). Helaas miste hij op Agen en keerde hij zelfs helemaal niet meer terug. Meteen een tweede zware aderlating.

- Het pijnlijkste verlies was ongetwijfeld dat van onze Beauty. Als driejarige had hij sterke prijzen gehaald op Dax (228e nationaal) en Perpignan (122e nationaal). Maar op Barcelona hebben we hem verloren. Dat verlies woog bijzonder zwaar door…

Gelukkig werden deze tegenslagen deels opgevangen door de andere duiven op het hok. Maar dat is een verhaal voor deel 2: de positieve terugblik!

Een week of twee geleden postte ik hier op Facebook dat we op de 14de plaats stonden in de tussentijdse ranking van het kampioenschap KBDB Grote Fond 1+2. Een prachtige prestatie voor een klein hok zoals het onze. We gaven toen al aan dat het moeilijk zou worden om die plek vast te houden. De tegenvaller uit Narbonne en de "gewone" uitslag uit Perpignan bevestigden dat vermoeden. Het was dus even afwachten hoe ver we zouden zakken in het klassement.

Uiteindelijk sluiten we af op een mooie 35ste plaats 🤩

Voor de tophokken is een 35ste plaats misschien niets om wakker van te liggen, maar voor ons betekent het wel iets. Het toont aan dat we toch een goed seizoen gedraaid hebben. En dat met amper 15 oude duiven. Dat maakt het er zeker niet makkelijker op, vooral niet als er dan ook nog eens drie duiven – waarvan je dacht dat ze goed zouden vliegen – achterblijven... Dan wordt de spoeling wel erg dun. Om dan toch (bijna) elke week mee vooraan te staan, daar mogen we echt fier op zijn.

Bovendien nemen er elke week gemiddeld 858 liefhebbers deel aan de zware fond. Dat betekent dat we ruim per twintigtal spelen. Mochten we zelf een duif zijn, dan zou ons baasje zéér tevreden zijn met ons resultaat! 😉

Het zat er al even aan te komen: de form van in het begin van het seizoen – die ons prachtige resultaten opleverde op onder andere Pau en Barcelona – was stilaan weggedeemsterd. Het tweede deel van het seizoen bracht ons dan ook mindere resultaten, met Narbonne als voorbode van wat ook Perpignan zou blijken te zijn: een vlucht met gemengde gevoelens.

Natuurlijk, als je ervoor kiest om sterkhouders zoals de James (na Pau) en de Yamal (na Barcelona) niet meer te spelen, dan weet je dat de kans op absolute topresultaten kleiner wordt. De bewuste keuze voor rust en toekomst brengt nu eenmaal offers met zich mee.

Maar goed, laten we beginnen met het lichtpunt van deze laatste krachtmeting: de 445/23. In de voorbeschouwing schreven we al over onze twijfels. Deze volle broer van de Yamal was vorig jaar een beloftevolle jaarling, met onder meer een knappe notering op Narbonne (355ste nationaal). Dit voorjaar liep het goed… vaak bij de eerste van het hok. Tot hij plots twee keer op rij hopeloos te laat was uit Montoire (2 dagen later) en La Souterraine (1 dag later). Geen zichtbare problemen, maar er scheelde duidelijk wel iets. We kozen ervoor om hem Dax te laten overslaan en hem zes weken rust te geven. Een gok, zouden we hem nog ooit terugzien? Maar het werd een gok die zou lonen.

Want kijk, vandaag kwam hij om 11u14 als eerste van het hok aangevlogen. Goed voor de 40ste provinciaal en 191ste nationaal. Geen absolute kopprijs, maar wél een bevestiging dat hij terug is (Het was gisteren toch zwaar weer, dus de duif moet toch terug helemaal in orde zijn). Twee jaar op rij scoort hij nu per tiental nationaal op de zware fond, en met zijn afstamming (beste van Alex Rans x Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons) zit het alvast goed. Volgend seizoen een naam (want voorlopig nog gewoon gekend als "De 45") én een plaats in de ploeg waard!

Helaas bleven verdere hoogtepunten uit. Onze tweede getekende, een duif die wel vaker rond het sluitende 1:10-percentage prijkt, stelde deze keer teleur. Hij arriveerde pas rond half twee. Lokaal was dat net buiten prijs (al moeten we zeggen dat een bepaald hok in Wijgmaal niet echt hielp met alweer een ongekend prijspercentage! Wow!). Provinciaal wist hij zich wel te klasseren: 100ste prijs op 415 duiven, en nationaal voorlopig 682ste op 3522. Geen slecht rapport, maar je voelt het: het mocht toch wat meer zijn.

Tot slot kwam onze eerste getekende, die op Agen al een redelijk goede prijs vloog. Die wist zich nog nét op de uitslag te zetten in Vlaams-Brabant. Op zich geen slecht resultaat voor een tweejaarse, maar zoals elke duivenmelker willen we altijd nét dat tikkeltje meer.

🎯 Tot slot…

Zo sluiten we het seizoen af met een degelijk resultaat, maar zonder de glans van het begin. Het is niet slecht – er zijn melkers die waarschijnlijk geld zouden geven voor drie prijzen als deze – maar we weten dat het beter kan. Toch is er hoop en enthousiasme: "De 45"heeft zijn comeback gemaakt, en mag zich scharen onder de duiven waar we volgend jaar opnieuw écht iets van mogen verwachten.

En zo komt er een einde aan het zware fondseizoen. En aan deze nabeschouwingen. Er komen uiteraard nog updates over de kampioenschappen (Spoiler Alert: Wij zijn het niet geworden...) en binnenkort ook nog een terugblik op het hele seizoen! En dan kunnen we stilaan al beginnen denken over het seizoen 2026. En ondertussen de jongen opleren zodat we volgend jaar een nieuwe (hopelijk betere) ploeg jaarlingen hebben! Maar dat... dat is voor volgend jaar 🥸

In principe staat morgen de klassieker uit Perpignan op het programma. Maar net als bij Narbonne zijn de weerkaarten op z’n zachtst gezegd wisselvallig. Wanneer er gelost zal worden, blijft voorlopig een groot vraagteken. We hopen alvast dat de inrichters de juiste beslissing nemen – het is zeker geen gemakkelijke klus! Maar met een beetje geluk krijgen we zo een passend slotakkoord van opnieuw een boeiend internationaal seizoen.

De omstandigheden beloven alvast een stevige uitdaging te worden. Naast het onvoorspelbare weer staat er een forse westenwind op het programma, mogelijk met wat noord erbij, afhankelijk van het lossingsmoment. Kortom: een zware dobber voor de echte klasbakken.

In Nossegem hopen we in elk geval op een beter resultaat dan op Narbonne. Zoals jullie al konden lezen, liep dat exact zoals gevreesd… Maar voor deze laatste krachtmeting selecteerden we drie duiven waar we toch met iets meer vertrouwen naar kijken – al blijft dat in deze sport natuurlijk geen garantie.

Onze eerste getekende is de 434/23 – alweer een volle broer van onze St-Vincent, zonder twijfel onze beste duif van de afgelopen jaren. Meer info over hem (en over ons) vind je uiteraard op onze website. Neem dus zeker eens een kijkje op https://www.thumas.be !

Maar nu over de 434/23 zelf. Op Agen liet hij zich dit seizoen al knap opmerken: 17e plaats in Vlaams-Brabant (op 545 duiven), nationaal goed voor de 235e plaats. Kan hij ook standhouden op een loodzware Perpignan? We zagen eerder deze week dat duiven die vroeg arriveerden op Agen, zich niet echt vooraan konden plaatsen op Narbonne. Agen was uiteraard een totaal andere vlucht – sowieso de kortste van alle internationale vluchten en bovendien met gunstiger weer. Is dat een slecht voorteken voor 434/23? Of laat hij ook op Perpignan van zich horen? Wij hopen uiteraard op dat laatste. Want als we vroeg willen pakken, denken we dat hij er als eerste moet zijn!

Onze tweede afgegeven is de 333/21, na het wegvallen van de Beauty de ouderdomsdeken van het vlieghok. Zijn seizoen begon pas op Dax, nadat hij op een voorbereiding zijn staart verloor. Daar pakte hij netjes zijn prijs met een 10e plaats in Demer&Dijle, 25e provinciaal en 199e nationaal. Wij schatten hem in als een duif die perfect zijn prijs kan draaien – misschien net per tiental – en daar hopen we morgen opnieuw op! (En is de 434/23 dus voor hem aangekomen, dan is het nog eens feest in Nossegem!)

Tot slot hebben we nog de 445/23, een volle broer van onze “Yamal” (12e nationaal Barcelona dit jaar). Hij begon het jaar als grote belofte na vorig jaar op Narbonne op de afspraak te zijn met een 48e plaats in Vlaams-Brabant, goed voor een 355e nationaal. Maar hij sukkelde in de voorbereiding: vaak te laat thuis op de (grote) halve fond, soms zelfs pas de dag nadien. Perpignan wordt dan ook pas zijn eerste zware fondvlucht van het seizoen. Kan hij verrassen en schitteren? Of bewijzen de voorbereidingsvluchten dat het er niet meer in zit? We hopen op het eerste, al moeten we eerlijk zijn: de twijfels zijn er…

Deze drie strijders zullen nog één keer alles geven voor hun hok. Wie weet, met een sterke Perpignan kunnen we hier en daar nog wat punten sprokkelen voor een kampioenschap. Al blijft dat nooit onze prioriteit – maar als het dan toch lukt, nemen we het er graag bij. Daarna zit het seizoen er voor ons op. Dan is het weer tijd om de duiven een heel jaar te verzorgen en alvast te dromen van het seizoen 2026.

Veel succes aan alle deelnemers van Perpignan! Dat de beste duiven mogen winnen – en dat iedereen zijn atleten gezond en wel terugziet.

Afgelopen weekend stond de voorlaatste internationale vlucht van het seizoen op het programma: Narbonne. In de voorbeschouwing hadden we het al voorzichtig aangegeven: de verwachtingen lagen niet hoog. En die voorzichtige voorspelling is jammer genoeg volledig uitgekomen.

We wisten op voorhand dat de oude duiven die meegingen niet onze toppers waren (beiden hadden al gemist op Agen) en bij de jaarlingen liep het gevoel al scheef sinds de eerste opleervluchten als jonge duif. Toch stuur je ze mee, met de stille hoop op een verrassing. Maar die bleef uit.

De omstandigheden maakten het er natuurlijk niet makkelijker op. Door omstandigheden zaten de duiven maar liefst 7 dagen in de mand en de stevige noorderwind was een extra spelbreker. Maar dat geldt voor alle deelnemende duiven en is dus geen excuus!

Nadat er maandag amper duiven doorkwamen, stonden we dinsdag opnieuw vroeg op, hoopvol, maar tevergeefs. De uren kropen voorbij zonder teken van leven... Tot rond 11u30 toch de 424/23 zijn opwachting maakte. Een klein prijsje in Demer&Dijle & Vlaams-Brabant was zijn beloning. Op zich geen resultaat om van achterover te vallen, maar gezien zijn achtergrond – volle broer van onze St-Vincent, en vorig jaar als jaarling enkele weken weggebleven en daardoor veel vluchten zoals Narbonne niet gevlogen – krijgt hij toch een plaats in de selectie voor 2026. Zeker nu we weten dat we momenteel maar op 5 oude duiven kunnen rekenen voor volgend jaar (Hopelijk komen daar nog een paar bij, zoals bvb de Perpignan duiven, anders gaat het volgend jaar een zeer beperkt programma bij de oude duiven worden).

De 403/23, ook een broer van de St-Vincent, kwam pas dinsdagavond om 19u25 aanzetten. Op Agen viel hij al uit de prijzen (behalve net nog in Vlaams-Brabant), en nu op Narbonne bevestigde hij helaas die lijn. Vorig jaar scoorde hij nog een klein prijsje op deze vlucht, maar of dat voldoende is om zijn plekje te behouden… dat moeten we nog bekijken (Misschien heeft hij geluk met het beperkte aantal duiven dat we kunnen door houden. Maar gaat die dan in 2026 ineens wel gaan presteren?).

De jaarlingen dan. Tja. We verwachtten niet veel, maar hoopten op een lichtpuntje. Een verrassing van een van de eerste drie getekenden, bijvoorbeeld. Die hoop bleek ijdel. Gisteren kwam er geen enkele door. Vandaag pas, om 13u43, viel onze vijfde getekende binnen. In D&D nog een prijsje, in Vlaams-Brabant niet meer. Moeten we hierin een sprankeltje hoop zien? Of is het gewoon een duif die uiteindelijk thuis gesukkeld is? Alleszins: het is ook een duif die geen schoonheidsprijs zal winnen, scherp gebouwd en niet al te mooi. Maar goed, voorlopig is hij er tenminste…

We hopen dat er vandaag of uiterlijk morgenvroeg nog een van de eerste drie getekenden valt. Als ze er degelijk uitzien en goed recupereren, krijgen ze misschien nog een kans. Maar als we het mogen voorspellen… het zal dan wel net weer eentje zijn waarin we het minst vertrouwen hebben.

Narbonne was dus geen vlucht om te onthouden. Of net wel, als reality check. Na een reeks goede resultaten is het belangrijk om te beseffen dat het bij een klein hok zoals het onze niet elke week feest kan zijn. We hebben niet de massa’s duiven om altijd een uitschieter te garanderen. En als we dan onze betere duiven thuislaten, moeten we niet verbaasd zijn dat het tegenvalt. Positief is dan wel dat het niet de beteren zijn die faalden. Dat zou pas echt pijnlijk zijn geweest.

Op naar Perpignan. Daar sturen we wel duiven mee waar we iets meer van verwachten. Maar daarover meer in de volgende voorbeschouwing!

Omdat een top-15 op de KBDB bij ons nu eenmaal niet zo vaak voorvalt, en omdat we vermoeden dat we er na het weekend niet meer zullen staan, wil ik toch even met trots laten zien dat het eerste deel van ons seizoen echt wel mooi geweest is 🤩

Met ons kleine hok (15 oude duiven, 17 jaarse duiven), en na nog maar 5 jaar Zware Fond te spelen, staan we daar toch maar mooi tussen enkele ronkende namen (die daar bijna elk jaar staan!).

En ook al zou Narbonne en/of Perpignan gaan tegenvallen, en zouden we diep terug zakken, dit nemen ze ons alvast niet meer af dit seizoen 😍

Na een weekje rust (we lieten Marseille even aan ons voorbij gaan), gaan we vrijdag opnieuw meespelen. We sturen zowel oude duiven als jaarlingen naar Narbonne. Voor deze laatsten wordt het de vuurdoop op de Zware Fond!

🔹 Terugblik op vorig jaar
Vorig jaar leverde Narbonne een prachtig resultaat op voor de jaarlingen: Maar liefst 8 prijzen, met als hoogtepunt “James” die de 1e Demer&Dijle haalde en bovendien 45e nationaal werd. Een topresultaat!

🔹 Verwachtingen voor deze editie
Dit jaar zijn we bescheidener in onze inschatting. De twee oude duiven die meedoen, zijn géén topkanonnen van het hok. Qua genen zit het anders wel allemaal goed: Allebei volle broers van onze St‑Vincent* — die ons de afgelopen jaren veel moois bracht. Qua bloedlijn zit het dus wel goed, maar tot nu toe rechtvaardigen de prestaties die hoop nog niet. De 403/23 had vorig jaar wel een prijsje op Narbonne, maar samen met de 424/23 miste hij dit jaar op Agen. Of ze ditmaal wel kunnen scoren? We kijken afwachtend naar het komende weekend.

Daarnaast gaan de 6 resterende jaarlingen mee (We zijn begonnen met 17 jaarlingen, maar er zijn er al veel achter gebleven). Helaas voelen deze aan als een mindere lichting — geen enkele heeft tot nu echt indruk gemaakt in de voorbereidingsvluchten. Narbonne wordt hun eerste zware fondvlucht; dat blijft toch altijd iets anders en dus wie weet verrassen ze ons wel. Maar eerlijk? Het gevoel bij deze duiven is toch minder vergeleken met vorig jaar.

🔹 Vorm en timing
We merken ook dat we richting het einde van het seizoen gaan: de vorm van de duiven vlakt af. Ongetwijfeld niet alleen bij ons. Hoe ervaren de andere duivenmelkers dit? We geloven nog steeds dat alleen (goede) duiven in topvorm serieus kunnen gaan voor de kopprijzen. En op dit moment lijkt het koffiedik kijken of we dat niveau nog aantikken…

🔹 Spanning vooruit
Het eerste deel van het seizoen was top — denk aan de vluchten uit Pau en Barcelona — maar het slot van het seizoen is altijd een ander verhaal. En dat maakt het juist zo boeiend: duivensport is en blijft géén exacte wetenschap. Daarom kijken we met grote nieuwsgierigheid (en een gezonde dosis moed!) naar de lucht als de duiven vrijdag losgaan.

💭 Spannende tijden dus – we vertrekken met een beetje vraagtekens, maar zeker ook met hoop. Hopelijk komt de vorm er alsnog uit en plukt er een duif of drie een mooie prijs uit de lucht!

* De St-Vincent: https://www.thumas.be/duiven/web/crack/stvincent

Dit weekend staat de klassieker Marseille op het programma, traditioneel het sluitstuk van het Rhonevallei-drieluik. Een mooie afsluiter voor wie houdt van deze oostenlijnvluchten. Maar... zoek dit keer niet achter “Thumas Thierry & Bart” in de uitslagen, want wij hebben geen duiven meegegeven.

Allereerst: we hadden simpelweg geen duiven meer klaar zitten voor deze vlucht. Met een seizoen dat begon met amper 15 oude duiven (Sommige grotere hokken hebben alleen al op Marseille 15 duiven mee!), weet je dat je keuzes zal moeten maken. En als er dan onderweg nog wat achterblijvers zijn, dan wordt het moeilijk om een vliegploeg rond te krijgen.

Bovendien is Marseille ook niet meteen een vlucht die wij graag spelen. Ja, we hebben hier in het verleden al mooie prijzen gepakt. En het is eens goed dat het oosten van het land hier in het “voordeel” is. Maar toch zien we vaak een moeilijker vluchtverloop dan wat de omstandigheden aangeven. De Mistralwind in de Rhonevallei speelt daar vaak een rol in, maar we denken ook dat het gebrek aan water in Oost-Frankrijk — zeker richting Champagnestreek — het niet makkelijker maakt. Rij daar maar eens rond: veel rivieren of plassen kom je niet tegen. Bij warm weer kan dat volgens ons problematisch zijn voor onze duiven.

Natuurlijk zijn het maar theorieën (Eén van de favoriete bezigheden van duivenmelkers; Theorieën verzinnen!). De duiven die er wél doorkomen, tonen aan dat het kan. Maar toch kiezen wij dit jaar om Marseille aan ons voorbij te laten gaan, ook al betekent dat een wedstrijd minder. Ondanks dat er toch al zo weinig vluchten zijn. En we spreken dan nog niet van de kampioenschappen. Maar voor ons blijft de hobby (en onze duifjes!) belangrijker dan de kampioenschappen en uitslagen.

We wensen iedereen die wél duiven meeheeft heel veel succes. En wij? Wij kijken vanaf de zijlijn mee — zonder stress deze keer 😉

De vierde zware fondwedstrijd van het seizoen zit er alweer op. Dit keer trokken we met onze duiven richting Dax, opnieuw een zware dobber van formaat.

Ondanks dat de duiven gisterenavond redelijk vlot naar beneden vielen in Noord-Frankrijk, zaten de Belgische duiven toch duidelijk nog verder van huis dan verwacht. Het duurde dan ook wel even voor alles goed op gang kwam. Bij ons zelf was het wachten tot half elf voor er eindelijk eentje doorkwam.

Het was onze tweede getekende, de 333/21, een vierjarige doffer, 100% soort Jeroen Rans en Stijn Rans. Hij haalde nu al zijn vierde prijs op de zware fond. Een duif die netjes op zijn waarde blijft vliegen: misschien nooit dé topper, maar in goede doen pakt hij wel een mooie prijs per tiental. Dat bewees hij ook weer met een 10de plaats op 99 duiven in Demer&Dijle, een 26ste op 286 duiven in Vlaams-Brabant en een 197ste op 2516 nationaal.

Daarna bleef het opnieuw een dik uur stil, tot eerst de 428/23 en wat later de 438/23 arriveerden. Zij haalden nog respectievelijk een 19de en 22ste plaats Demer & Dijle, een 42ste en 48ste Vlaams-Brabant en 324ste en 365ste nationaal. Mooie prijzen, wat wij '2-punters' noemen.

De 428 is trouwens een volle broer van “James” en “De Zwalm”, die al vroeg arriveerden op Narbonne '24 en Pau '25. Het was zowel vorig jaar als dit jaar een van de betere op de voorbereidingsvluchten, maar vorig jaar miste hij nog zwaar op Narbonne (pas dagen later thuis). Mooi om te zien dat hij zich duidelijk herpakt heeft en eigenlijk nog redelijk fris thuis kwam.

De 438 is een zoon van onze Libourne en had vorig jaar ook al prijs op Narbonne. Maar telkens hij thuis komt, is hij er zichtbaar diep moeten voor gaan — zo ook vandaag. We hebben er wat onze twijfels bij, maar zolang hij prijs blijft vliegen, verdient hij natuurlijk zijn plekje op het hok.

Onze vierde getekende, de 417/23, is nog niet thuis. Dat is eerlijk gezegd geen verrassing, want na zijn misser vorig jaar op Narbonne hadden we hem hier eigenlijk niet verwacht.

Zo valt het doek over deze vierde fondvlucht. Met 3 goede prijzen op 4 gezette duiven mogen we zeker tevreden zijn. Een zeer lekkere taart dus, al ontbreekt deze week wel de kers erop. Voor die échte uitschieter had er eentje rond 9 uur thuis moeten zijn.

Maar we blijven er vooral nuchter in: het kan niet élke week feest zijn. En met ons klein hok staan we er nu toch al vier weken op rij mooi tussen. Daar kunnen we alleen maar trots op zijn!

Volgende week zullen jullie ons trouwens niet terugvinden op Marseille. We hebben daar geen duiven voor zitten, en het is ook geen vlucht die we graag spelen. We slaan dus een weekje over en mikken voluit op Narbonne binnen twee weken.

Na het succes én de tegenslag van vorig weekend, is het alweer tijd om het vizier te richten op de volgende krachtmeting. Komend weekend staat namelijk Dax op het programma.

Het weer zou vanaf morgen opnieuw omslaan: ze voorspellen warm weer met noorderwind. Dat belooft dus weer een zware dobber te worden voor onze gevleugelde vrienden. Met wat geluk betekent dit wel dat de eerste duiven pas zaterdagochtend hun thuishokken bereiken, waardoor heel het land kans maakt op een vroege duif. In tegenstelling tot een ‘klassiekere’ Dax, waar de uitslag vaak al grotendeels gemaakt is in West- en Oost-Vlaanderen nog voor er hier in Brabant duiven vallen.

We spelen enkel met oude duiven dit weekend. De jaarlingen worden zorgvuldig klaargestoomd voor Narbonne, dat er binnen enkele weken aankomt. Naar Dax trekken we echter met wat meer vraagtekens dan gewoonlijk. Er is geen uitgesproken kopman bij deze keer, dus zal het van verrassingen moeten komen. Maar kijk, op Barcelona was onze 22 ook een verrassing van formaat, dus niets is uitgesloten!

De 4 duiven die het zullen moeten gaan doen:

- 428/23: Een volle broer van de "James" en "De Zwalm", die drie weken geleden nog schitterden vanuit Pau. Was vorig jaar onze regelmatigste jaarling in de voorbereiding, maar mistte grandioos op het examen uit Narbonne (dagen later). Dit jaar tijdens de voorbereidingsvluchten leek hij terug op koers te zitten. Was Narbonne vorig jaar slechts een pijnlijke misser en gaat hij nu op Dax wel zijn twee broers achterna? Of is het een duif die de zware fond toch niet aankan? We weten het zaterdag!

- 333/21: Met het achterblijven van de "Beauty" de ouderdomsdeken van het vlieghok. 100% Jeroen Rans en Stijn Rans, dus qua genen kan het alweer niet beter! Wist al prijzen te pakken op Libourne '22, Agen '23 en Perpignan '24, maar de eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we denken dat hij eerder een regelmatige duif is dan een kopvlieger. We hopen dus dat hij een prijs kan vliegen, maar we verwachten hem niet helemaal vooraan.

- 438/23: Een tweejaarse duiver uit een koppeling tussen De Libourne (soort van Paul Grolleman, zie website*) en Josephine (alweer Jeroen Rans en Stijn Rans). Was vorig jaar een van de 8 duiven die prijs had op Narbonne. Was toen in de voorbereiding naar Narbonne ook een van onze regelmatigste duiven. We maken ons echter zorgen over zijn uithouding en recuperatie, dus Dax wordt een examen voor hem!

- 417/23: De minste van de 4. Mistte vorig jaar op Narbonne en hebben we nog niet al teveel gezien op de voorbereidingsvluchten. Dax is zijn laatste kans om ons te verbazen en te laten zien wat hij waard is.

Laat ons vooral hopen op een mooie en faire vlucht, met hopelijk ook voor ons een knappe uitslag. We weten dat we niet elke week een 12de nationaal gaan spelen zoals op Barcelona, maar we willen wel telkens proberen om vooraan de uitslag te geraken!

Veel succes aan iedereen dit weekend en laat de beste (en sterkste) winnen! 🍀

* De Libourne: https://www.thumas.be/duiven/web/crack/libourne

🇪🇸 Barcelona 2025 is gevlogen

Het is een harde, maar eerlijke vlucht geworden. Het warme weer in Frankrijk en vooral de stevige N-NW wind maakten het bijzonder zwaar: de dag van de lossing kwam er nergens iets thuis, en ook gisteren bleef het lang wachten op de eerste duiven. Het werd een zware dobber voor alle gevleugelde atleten, en net daarom is het een ongelofelijke prestatie van elke duif die toch zijn hok wist te bereiken.

🫤 Het minder goede nieuws

We beginnen met het pijnlijke deel. Op het moment van schrijven is Beauty, onze eerste getekende, nog steeds niet thuis. We hadden zoveel hoop in hem, na zijn knappe prestaties vorig jaar op Dax (24ste Vlaams-Brabant, 1:10 nationaal) en Perpignan (15de Vlaams-Brabant, 122ste Nationaal). Maar het heeft niet mogen zijn: hij heeft gemist en nog erger, hij is nog altijd niet thuis.

Voor een kleine kolonie zoals de onze is het verlies van zo’n duif een zware klap. Die lege plaats vullen wordt niet evident. Uiteraard weten we dat dit kan gebeuren, zeker op Barcelona – de zwaarste der klassiekers. We zijn ook niet alleen: er zijn nog tal van (top)melkers die hun beste duiven niet thuis kregen. Het valt echt op hoeveel eerste getekenden er gemist hebben.

En dan rijst toch de vraag: waar zitten die duiven? Zijn ze iets tegengekomen onderweg? Want het gaat om ervaren vogels, vaak met al meerdere Barcelonavluchten op hun teller. Iedereen weet dat de zware fond pluimen kost, maar het maakt het daarom niet minder pijnlijk. Natuurlijk kan Beauty alsnog onverwacht opdagen, maar de kans wordt met de minuut kleiner… en eerlijk gezegd vrezen we het stilaan.

🥳 Maar niet enkel kommer en kwel

Gelukkig was er ook een héél groot lichtpunt gisteren. Na uren wachten in de lounge, starend naar de hemel op zoek naar dat ene stipje, viel plots om 9u24 onze 422/23 op het dak. Een gigantische verrassing, want we hadden hem hier helemaal niet verwacht – als er al een ging komen, ging het Beauty zijn. We dachten zelfs eerst dat het een achterblijver van eerdere vluchten was die met ons voeten kwam spelen. Maar nee hoor: het was effectief de 22!

Toen de eerste verbazing wat gezakt was, drong het pas echt door: dit was een absolute topuitslag. De 22 klokte als 2de in Vlaams-Brabant, enkel geklopt door de onvermijdelijke Jeroen Rans en Stijn Rans, en goed voor een voorlopige 12de nationaal.

De 422/23 is een marathonduif pur sang. Langs vaders kant stamt hij af van de "Alex" van Alex Rans, een lijn die teruggaat op de "Undertaker" (9de primus Interpares Barcelona 2015-2019) en "Zevlakov" (3de nat. asduif zware fond KBDB 2021). Van het allerbeste dus wat daar op het hok zit. Moederskant brengt dan weer Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons bloed mee, echte Barcelona-specialisten, met “Iron Man” en “De Sterke” in de stamboom. Geen wonder dat de 22 dit kon presteren.

Als beloning mag hij dit jaar thuis blijven. Hij is tenslotte nog maar een tweejaarse en met het kleine aantal duiven dat wij hebben, kunnen we geen risico nemen. Hij mag al rustig beginnen dromen van Barcelona 2026.

🥰 Heel fier en blij, maar toch ook… what if?

We kunnen niet anders dan enorm blij en fier zijn. Na 17 jaar afwezigheid op Barcelona, en in ons nog maar 5de jaar op de zware fond, zo’n nationale kopprijs pakken op een moeilijke editie… dat doet echt iets met een mens.

En natuurlijk mogen we niet te hebberig zijn, maar we blijven toch met die ene gedachte zitten: wat als Beauty ook op zijn waarde was afgekomen? Een prijs zoals vorig jaar op Dax en Perpignan, dan hadden we hier een absoluut droomweekend beleefd.

Maar nu hopen we vooral dat Beauty alsnog onverwacht het hok terug vindt. Ondertussen genieten we van alle felicitaties die we kregen voor de prachtige prestatie van de 22. En maken we ons alweer stilaan klaar voor de volgende uitdaging: Dax, waar we 4 strijders naartoe gaan sturen. Maar daarover binnenkort meer!

Komend weekend is het zover: de vlucht uit Barcelona! Elk jaar opnieuw blijft dit dé klassieker der klassiekers in de duivensport, de échte koninginnevlucht waar iedereen reikhalzend naar uitkijkt. Het is voor ons ondertussen al sinds 2008 geleden dat we onze duiven meegaven op Barcelona. Nu, in ons vijfde jaar na de overstap naar de zware fond, denken we dat we er terug klaar voor zijn.

Vrijdag is nog veraf, dus alles kan nog veranderen qua weer, maar voorlopig ziet het ernaar uit dat het een echte Barcelona-editie wordt: warm weer in Frankrijk en een (stevige) noorderwind. Dat belooft dus alweer een pittige rit voor onze duiven!

Gisterenavond hebben we twee duiven ingekorfd. Vooral onze eerste getekende is onze grote hoop op een mooi resultaat zaterdag. We zijn benieuwd hoe hij het er vanaf zal brengen na die lange, zware tocht!

Een overzichtje van onze twee dappere deelnemers aan deze legendarische vlucht:

- Beauty (492/21): Onze meest ervaren duif die vorig jaar schitterde met vroege prijzen op Dax en Perpignan. Op deze laatste vlucht was hij goed voor een 5de plaats Demer&Dijle, 15de plaats Vlaams-Brabant en een 122ste plaats Nationaal. We hopen dat hij er dit jaar op Barcelona weer zal staan. Aan zijn genen zal het zeker niet liggen, want oa de moeder van ene "Jef" prijkt in zijn stamboom!

- 422/23: Het grote raadsel. Een duif die we bijna nog nooit (op tijd) hebben zien vallen. Dit seizoen zelfs een paar keer buiten overnacht. Maar vorig jaar op Narbonne, als jaarling, toen het ertoe deed, was hij er wel en scoort hij nog een redelijke prijs. Was dit een toevalstreffer? Zijn de overnachtingen op Noyon en Toury een teken aan de wand? Of zit hij straks om 8u ook weer op de plank?

Barcelona blijft een iconische vlucht. Het is eigenlijk maar een ruime Momignies verder dan bijvoorbeeld Perpignan, en toch is het telkens een heel andere uitdaging. De Pyreneeën, de Middellandse Zee, de Rhone-vallei... stuk voor stuk zware hindernissen voor onze gevleugelde vrienden. Maar net dat maakt deze vlucht zo speciaal: hier worden de échte Barcelona-duiven geboren.

We zijn hoopvol voor een mooi resultaat – en wensen iedereen die een duif meeheeft natuurlijk heel veel succes toe!

Gisteren werd er om 7u30 gelost in Agen, voor ons goed voor een afstand van 821 km. Na de loodzware beproeving van Pau vorige week was dit op papier een makkelijkere vlucht: minder heet, een zacht (zuid)westenwindje — alles leek in het voordeel van een vlotte wedstrijd.

Toch bleek het achteraf zwaarder dan verwacht. De eerste duiven haalden nog mooie snelheden boven de 1200 m/min, maar de vlucht stond de hele avond open en zelfs deze ochtend vielen er nog staartprijsjes. Een echte verklaring hebben we niet, behalve dat 800+ km nu eenmaal altijd zwaar blijft, en de eerste 200 km die windstil waren misschien toch hun rol gespeeld hebben. Hoe dan ook: een mooie en vooral eerlijke wedstrijd voor iedereen.

🔍 Onze eigen vlucht 🔍

Rond 18u30 zaten we al hoopvol naar de lucht te turen, maar het zou nog meer dan een uur duren voor we eindelijk een duif zagen opduiken. Nochtans zaten ze zeker ook in onze streek, met Cederic Sente die een prachtige 3de nationaal neerzet — proficiat daarvoor!

Bij ons was het echter nog wat wachten. We hadden vooral goede hoop op onze 429/23, die vorig jaar op Narbonne toch mooi per tiental vloog. Maar het was een verrassing die ons verblijdde: de 434/23 kwam erdoor, recht uit Leuven — helemaal niet de richting die hij moest hebben. Met de westenwind misschien wat teveel naar het oosten afgedreven? Alleszins, zelfs met die omweg goed voor een 17de provinciaal en 236ste nationaal. Een uitslag waar we zeker heel blij mee zijn. De 34 is trouwens een volle broer van onze St-Vincent, die 5 op 5 vloog op de zware fond met als hoogtepunt een 1ste provinciaal Pau '23. De genen zitten dus wel OK!

Daarna bleef het stil in Nossegem. Elders bleven de duiven vallen, maar wij moesten wachten tot deze ochtend. Toen kwamen gelukkig de 403/23 en de 424/23 thuis, allebei net buiten de prijzen. Het zijn broers van onze eerste, dus de drie Daltons zijn weer herenigd (zie ons vorig bericht hierover).

😕 Een domper op de vreugde 😕

De grootste ontgoocheling is dat onze 429/23 — die waar we toch op rekenden — nog altijd niet thuis is. Uiteraard weten we dat zware fond pluimen kost, maar het blijft toch pijnlijk als een beloftevolle duif niet op het hok zit. Hij kan nog altijd komen, maar het is ondertussen alweer bijna 11u.

💬 Conclusie 💬

Kortom: matig tevreden. Over de 434/23 kunnen we zelfs heel tevreden zijn — die doet meer dan zijn best en zorgt ervoor dat we toch mooi in de uitslag staan. Maar één extra duif erbij, en op dit moment de thuiskomst van de 429, had alles anders gemaakt. Dus helemaal tevreden kunnen we niet zijn...

Volgende week staat de grote klassieker der klassiekers op het programma: Barcelona! Na jaren afwezigheid wagen we ons opnieuw aan deze mythische vlucht. Meer hierover in onze voorbeschouwing later deze week.

Na de pittige opener van het marathonseizoen vorige week, waar we ondanks de zware omstandigheden bijzonder tevreden terugblikten op ons resultaat, richten we deze week het vizier op Agen. Maandagavond werden onze duiven ingekorfd en als alles volgens plan verloopt, worden ze vrijdag gelost voor een vlucht van 821 kilometer richting thuisbasis – de kortste, maar daarom zeker niet altijd de makkelijkste van de 7 klassieke Zware Fond-vluchten.

Agen heeft voor ons een speciale betekenis. Twee jaar geleden wonnen we hier nog de 1ste provinciaal, goed voor een 5de plaats nationaal, met onze "36". Een slimme duif, die helaas vorig jaar is weggebleven op Narbonne. Hij zal gemist worden, zeker nu dit weekend opnieuw Agen op het programma staat.

Na een moeilijk 2024, waarin we – door de gekende omstandigheden op het hok – noodgedwongen moesten passen voor de eerste vluchten, zijn we nu weer helemaal terug. Klaar om opnieuw te strijden voor wat telt: eer, trots en hopelijk een (paar) mooie prijzen!

De weersvoorspellingen kondigen een redelijke (zuid)westenwind aan, wat betekent dat we vrijdag wellicht al in de late namiddag naar de hemel mogen turen. Voor liefhebbers van het pure marathonwerk – zoals wij, die bewust het kleine fondbloed uit onze lijnen gehaald hebben – is dat niet meteen ideaal. Maar het is wat het is, en met vier duiven in de mand gaan we er het beste van maken.

We kozen er bewust voor om enkel met oude duiven deel te nemen aan Agen. Onze jaarlingen zijn er nog niet klaar voor; zij krijgen later op het seizoen hun kans op Narbonne. De vier duiven die nu mee zijn, zijn allen tweejarigen. Drie ervan hebben vorig jaar al ervaring opgedaan op Narbonne, met twee prijzen – waaronder één heel knappe klassering. Kortom, we kijken hoopvol uit naar wat ze ons kunnen tonen.

📌 2009429-23
Deze tweejaarse duif was vorig jaar op Narbonne goed voor een 30ste provinciaal, 219de nationaal en 331ste internationaal op 10924 duiven. Dit seizoen was hij op de voorbereidingsvluchten altijd (redelijk) op tijd, dus we hopen dat hij deze mooie start van zijn carriere kan verder zetten. Langs vaderskant zien we de "Blauwe Delstanche", oftewel de vader van de eerder vernoemde 336/21. Langs moederskant zien we dan weer Annie, onze kweekduivin van Alex Rans, met heel veel goed zware fondbloed in haar stamboom. Aan de genen zal het dus niet liggen bij de 29!

📌 De 3 Daltons
De andere drie ingekorfde duiven zijn bij ons gekend als de Daltons. Zoals ook de echte Daltons waren ze eerst met 4, maar een van hen is in de winter gepakt door een roofvogel, waardoor ze nog met 3 overblijven. Het zijn allemaal zuivere broers van de St-Vincent, onze topper van twee jaar geleden (zie www.thumas.be voor meer info over hem). We hopen dan ook dat deze broers hetzelfde kunnen doen als hun oudere voorbeeld. De 403-23 was allesinds goed voor een prijs op Narbonne vorig jaar. Laat ons hopen dat hij, of wie weet een van zijn broers, voor een mooie prestatie kan zorgen op Agen!

Aan alle collega-melkers: heel veel succes gewenst met deze vlucht! Moge het een mooie editie worden, met gezonde duiven thuis en sterke prestaties op papier. 🕊️💨

Vrijdag werden de duiven gelost in Pau, goed voor een loodzware vlucht van maar liefst 917 kilometer. Met zomerse temperaturen en een stevige noordoostenwind beloofde het van bij de start een ware beproeving te worden. Zo’n omstandigheden maken van elke aankomst een klein mirakel – en van elke vroege duif een echte topper.

Wij hadden drie tweejarigen mee in de mand, alle drie met één zware fond ervaring achter de vleugels. Vorig jaar deden ze al Narbonne, met toen twee knappe kopprijzen als resultaat. Maar nu… nu was het afwachten. Héél lang afwachten.

Tot op zaterdag om 11u16 plots een rosse flits aan de horizon verscheen. “James”, onze topper van vorig jaar, was er weer! De duiver die op Narbonne nog de 1ste in Demer & Dijle en de 45ste nationaal vloog, doet het nu opnieuw:
➡️ 5de Demer & Dijle
➡️ 17de Vlaams-Brabant
➡️ 155ste Nationaal tegen 3028 duiven

Wat een duif! Zijn afstamming liegt er dan ook niet om: aan vaderskant uit de lijnen van de Vale Jeroen van Jeroen Rans en Stijn Rans (met onder andere de Rooie Ham in de stamboom), en aan moederskant Kristel, een duifje van Kris D'haeseleer uit Affligem met eveneens sterke genen.

Na James... weer stilte. Spannende uren tikten voorbij, tot meer dan 3 uur later ineens opnieuw een raket over Zaventem knalde: het was “De Zwalm”, onze eerste getekende én... broer van James. Ook hij was vorig jaar al vroeg op Narbonne, en bewijst nu opnieuw zijn klasse op Pau. In zowel Demer & Dijle als Vlaams-Brabant pakt hij een mooie prijs per tiental.

Onze derde duif, de 411/23, is helaas nog onderweg. Ook op Narbonne vorig jaar kwam hij te laat, dus vrezen we dat het dit keer niet zal lukken. Maar goed – met twee prijzen van formaat op drie ingezette duiven, mogen we meer dan tevreden terugblikken op dit zware openingsweekend. Zeker gezien het harde concours waar velen minder fortuinlijk uitkwamen.

We blikken alvast vooruit naar vrijdag, wanneer de volgende krachtmeting op de agenda staat: Agen. Maar daarover later meer!

Na wat een loodzware Pau geworden is, kwam zonet de "James" toe! Voorlopig goed voor een 4de in Demer&Dijle, 15de Vlaams Brabant en een 141ste Nationaal. Na zijn exploot vorig jaar op Narbonne, bewijst hij weeral zijn waarde! #westaanerweerbij #letsgooo

Vrijdag is het zover: de eerste zware fondvlucht van het seizoen staat op het programma, Pau. De voorbije weken hebben onze duiven hun voorbereidingsvluchten achter de rug, en al bij al mogen we zeggen dat het redelijk ok verlopen is. De basis is gelegd, maar zoals altijd: de echte test komt nu pas.

We trekken met een eerder onervaren ploeg naar de startlijn van het marathonseizoen. Buiten één vierjarige toekomstige Barcelona-ganger (hopelijk lukt het dit jaar wel!), zijn het (bijna) allemaal tweejaarse duiven die het nu moeten gaan waarmaken. Toch geeft hun ervaring van vorig jaar op Narbonne — waar we toen met 8 (mooie) prijzen naar huis kwamen — wel wat hoop en vertrouwen.

Voor Pau selecteerden we drie duiven. Onze twee beste aankomsten van Narbonne vorig jaar mogen opnieuw opdraven en zullen de kopmannen van het team vormen. De derde in het rijtje had vorig jaar een offday op Narbonne, maar wie weet, misschien verrast hij ons nu wél.

Ondertussen is dit al het vijfde seizoen dat we ons op het zware fondwerk smijten. Het is zoals altijd een reis met ups en downs geweest, maar uiteraard hopen we ook dit jaar weer een paar mooie "ups" te mogen meemaken.

Makkelijk zal het niet worden, zeker niet met de noorderwind op kop en de sterke concurrentie in het lokaal. Jeroen Rans en Stijn Rans hebben vorige week nog maar eens getoond dat hun ploeg in bloedvorm verkeert met hun nationale overwinning uit Valence. Willen we een gooi doen naar een mooie klassering in Nossegem, dan zullen we toch minstens hen moeten zien voor te blijven. En dat zonder de rest van het sterke deelnemersveld te vergeten.

Het wordt dus sowieso een spannende strijd. Vrijdag lossen, en dan zaterdag hopelijk genieten van het mooiste wat deze sport te bieden heeft: languit in de lounge, turend naar de lucht, hopend op dat eerste stipje aan de horizon.

Iedereen veel succes gewenst — laat het maar losbarsten!

Het nieuwe duivenseizoen staat weer voor de deur, dus het was hoog tijd om onze website eens in een nieuw jasje te steken. Na hard werken achter de schermen is het eindelijk zover: Onze vernieuwde website staat live! 💥

Neem snel een kijkje en laat ons weten wat je ervan vindt 📫👇
🔗 https://www.thumas.be

Tijdens het seizoen zal je hier ook alle informatie kunnen vinden over het hok: De laatste uitslagen, onze beste duiven, ... Dus kom zeker af en toe eens langs om een kijkje te nemen! 🕊🔥
Heb je nog vragen over onze website of wil je zelf een website maken voor jouw duiven (of voor iets anders), aarzel niet om mij te contacteren. Ik leg je graag uit hoe je een website bouwt 🤓💻

Twee jaar geleden, op de internationale vlucht uit Narbonne (iedereen herinnert zich die slechte vlucht nog wel), hadden we twee jaarlingen die zich alsnog goed klasseerden. Naast de 460/21 vloog ook de 452/21 een heel goede prijs, met een 109de nationaal en een 245ste internationaal (tegen 12821 andere jaarlingen) als resultaat.

Vorig jaar werd deze duif als twee-jaarse meegegeven op de internationale vlucht uit Pau. En daar waar zijn hokgenoot zich in de kijker vloog met een Provinciale zege (ook goed voor een 30ste nationaal), was er van de 452/21 geen enkel spoor te bekennen.
Nu weten we als langspelende duivenmelkers ook wel dat dit kan gebeuren, en zeker al als je je toelegt op de Marathon vluchten. “Zware Fond kost pluimen” zegt men wel eens. Maar het blijft toch jammer dat een duif die als jaarling toch nog vroeg vloog, er als twee-jaarse meteen uitvalt. En al snel begonnen we bedenkingen te maken dat hij als jaarling misschien “geluk” gehad had bij de slechte vlucht uit Narbonne en dat hij het bij een normale vlucht niet kon. Of dat hij misschien “gekraakt” was op Narbonne.

Enfin, een lang verhaal kort gemaakt, we hoorden van geen enkele duivenmelker iets over de 452/21, dus de conclusie was dat hij “gesneuveld” was tijdens zijn zoektocht van Pau naar Nossegem.
Tot vandaag. Exact 282 dagen later. Ineens zit tot onze grote verrassing deze duif terug op de plank. Dit zou het begin kunnen zijn van een mooi verhaal, over een duif die nooit opgeeft, en die na bijna 9 maanden zijn weg alsnog naar huis terug vindt.
Helaas… Daarvoor was de duif veel te goed verzorgt. En ontbrak ook de elektronische chipring. En hing er in de plaats daarvan een plastieken exemplaar met een telefoonnummer op.
Het trieste verhaal werd al meteen duidelijk. Deze duif is ergens binnen gegaan, men heeft waarschijnlijk op internet gevonden dat hij als jaarling zo beloftevol had gepresteerd en met heeft besloten om hem bij te houden zonder iets te laten weten. In één woord: TRIEST!

De duivenmelker in kwestie maakte echter 1 foutje. Het telefoonnummer op de ring bleek bij de eerste de beste zoektocht op het internet een match te geven met een secretaris van een duivenclub uit het Verenigd Koninkrijk. Ik heb de meneer in kwestie zonet een mailtje gestuurd met de vriendelijke maar kordate vraag of hij kon verklaren hoe onze duif een ring aan zijn poot kreeg met daarop zijn telefoonnummer.

Ik ben benieuwd of ik ooit antwoord zal krijgen van deze persoon. Als hij de ballen heeft, antwoord hij op mijn email en legt hij uit waarom hij dit gedaan heeft. Waarom hij geen contact proberen op te nemen heeft met ons of met de bond. Waarom hij eigenlijk niet meer of minder als diefstal gepleegd heeft.

Eindigen wil ik graag nog doen met een lofrede voor de duif in kwestie. Of ze uitgebroken is, of dat ze gewoon besloten heeft om terug te keren toen ze uitgelaten werd, dat weten we niet. Maar we weten wel dat ze helemaal vanuit Engeland de Noordzee overgetrokken is, om terug naar het hok in Nossegem te vliegen. Ook hier is één woord van toepassing: RESPECT!

EDIT: Ondertussen een antwoord gehad:
>>> I will check with the RPRA as they transferred one for me as they could not get a reply to who it belonged to. I will get back to you

(Moeilijk te geloven... Op de KBDB heb je in 1-2-3 dit opgezocht + heb je al onze gegevens. Gezien het ook een duif is met een resultaat, kan je dit ook gewoon vinden door op Google zijn ringnummer in te tikken. Je vindt meteen onze naam bij de uitslag van Narbonne)

Nat, natter en natst, zo konden we gisterenavond het beste omschrijven. Weer waar de letters weinig plezier aan beleven en ook weer waar de Thumas-duiven niet echt van lijken te houden. Het is zeker niet bedoeld als excuus, maar met zo'n omstandigheden hebben we nog nooit echt goed gepakt. En ondertussen zien we al een paar weken dat de "supervorm" van het begin van het seizoen verdwenen is, dus echt gerustgesteld keken we gisteren niet naar de hemel. Ondanks het feit dat de 4 duiven meewaren die op Agen voor een hele mooie (top)uitslag gezorgd hadden, met als exponent de 336/21 die op die vlucht een 5de nationaal behaalde. En elke vlucht moet gevlogen worden, dus we zaten met volle moed op post!

Helaas viel er in Nossegem al geen vroege duif. Daar waarop andere koten een aantal duiven de regen trotseerden, bleef het in Nossegem stilletjes. Ook toen de avond begon te vallen, en overal de prijzen per tiental zowat weg waren, was er van de 4 duiven nog geen spoor te bekennen. Op dat moment mochten we enige ambities voor een nationale asduif alvast opbergen (Het is nooit een doel geweest, maar stiekem hoop je er toch een beetje op...). We hoopten dat we in de vroege ochtend nog een paar duiven konden pakken voor nog een paar mooie prijsjes, maar helaas. Overal leken duiven naar huis te komen, behalve in Nossegem. Tegen 9u was de wedstrijd dan ook (ver) afgelopen, en op het hok stonden 4 lege bakken... Op dat ogenblik hoop je vooral dat ze nog naar huis komen, en dat we geen herhaling van vorig jaar gingen hebben, waar onze twee meest belovende duiven die reeds op Agen top hadden gevlogen, weg bleven.

Gelukkig viel er om 9u30 viel dan toch een eerste duif, de derde van Agen. En dan, iets na 10u, was het moment daar. Op minder dan 10 minuten vielen de resterende 3 duiven op de plank... Allemaal dus zowat met 12u gemist... Hadden ze een etmaal vroeger gekomen, was het weer een mooie uitslag geweest 😃 Maar zoiets kan je niet op voorhand bestellen, dus de realiteit was dat we een dikke 0 scoren. (Maar ook dat zetten we op Facebook!) Een heel verschil met het begin van het seizoen. Het is duidelijk dat het bobijntje wat af is. We slagen er heel goed in om vorm te krijgen in het begin van het seizoen (zie de resultaten van Pau en Agen), maar het is nu al het tweede jaar op rij dat we voor het tweede deel van het seizoen wegdeemsteren. Iets waar we in de winter eens goed over moeten nadenken, raad vragen aan andere duivenmelkers en proberen om volgend jaar beter te doen!
Voor dit jaar rest er ons enkel nog Perpignan. Eerlijk gezegd met weinig verwachtingen. Het weer blijft hetzelfde, de vorm is er niet meer en op de koop toe zijn het twee duiven die gemist (of bijna gemist) hadden op St-Vincent. Het zou een mirakel zijn als een van het vroeg vliegt op Perpignan, maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit, dus we zullen nog een laatste keer dit jaar vol goede moed naar de hemel turen.

Het jaar 2025 markeert het vijfde seizoen sinds onze overstap naar de Zware Fond. De afgelopen twee jaren hebben we met onze oude duiven geen kleine fondwedstrijden meer gespeeld (hoogstens stuurden we onze jaarlingen naar een Brive of Limoges). Ook dit jaar blijft dat zo: we nemen (normaal gezien) enkel deel aan de zeven marathonvluchten die op de kalender staan. Uiteraard korven we onze duiven nog wel in voor de snelheid en (kleine) halve fond, maar dat beschouwen we als voorbereiding op het echte werk, dat begint met de wedstrijd uit Pau.

We hebben inmiddels vier voorbereidingsvluchten achter de rug. Zoals te verwachten bij zware fondduiven eindigden ze vaak aan het einde of net na de uitslag. Toch komen de meeste duiven uiteindelijk vlot thuis (al gebeurt het soms dat er eentje pas de volgende ochtend arriveert). Veel duivenmelkers begrijpen dit misschien niet altijd, maar voor ons is dit volledig volgens verwachting. We selecteren immers op uithoudingsvermogen en doorzettingskracht, dus vinden we het normaal dat deze duiven tekortkomen op snellere of kortere vluchten. Zolang ze maar degelijk thuiskomen (bvb binnen 30 à 60 minuten na de laatste prijs) en klaar zijn voor het echte werk over zes weken!

We kunnen 2025 niet starten zonder kort terug te blikken op 2024. Hoewel we niet het hele verhaal van de ziekte willen herhalen, staat vast dat we vorig jaar slechts een beperkt programma hebben kunnen vliegen. Uiteindelijk namen we enkel deel aan Dax, Marseille, Narbonne en Perpignan. Marseille was een tegenvaller (geen prijs), maar op de andere drie vluchten stonden we ons mannetje. Vooral Narbonne bij de jaarlingen was een succes: acht prijzen, waaronder een eerste plaats Demer & Dijle, goed voor een 45e nationaal. De afsluiter uit Perpignan leverde ook een mooie 122e nationaal op, met een duif die eerder ook al een goede prijs op Dax had gehaald. Ondanks alle tegenslagen konden we zo toch met een positief gevoel de winter in.

Voor 2025 zijn we gestart met een ploeg van oude duiven en jaarlingen. Helaas zijn er al wat verliezen geweest, zowel bij de oude duiven als bij de jaarlingen. Begin dit jaar verloren we enkele duiven tijdens het rondvliegen bij het hok, mogelijk door de bekende roofvogelproblematiek. Hoewel het bij ons minder ernstig lijkt dan bij andere liefhebbers (misschien door de keuze om ze later op de dag los te laten, of om ze binnen te houden als ze achter hun duivin aan het jagen zijn), ontkwamen we er niet aan. Het meest spijtige verlies is dat van de 404/22, een tweejarige broer van onze topper 'de St-Vincent', die vorig jaar zelf nog een prijs op Narbonne behaalde.

Verder heeft er ook al een natuurlijke selectie plaatsgevonden bij de jaarlingen. We komen hier later nog op terug, maar ons gevoel zegt dat dit geen sterke lichting zal worden, wat ook blijkt uit het feit dat er al een tiental jaarlingen zijn achtergebleven tijdens de vorige vluchten. Dit alles maakt dat we momenteel nog met 15 oude duiven en 10 jaarlingen verder kunnen spelen.
De ploeg oude duiven bestaat, op drie na, volledig uit een nieuwe lichting. Het gaat allemaal om tweejarige duiven, waarvan de meeste ervaring hebben opgedaan op Narbonne. Onze grootste verwachtingen liggen bij "James" en zijn broer "De Zwalm". Beide duiven blonken uit op Narbonne met respectievelijk een 45e en 207e nationale klassering (lokaal goed voor 1e en 8e). Deze duiven stammen langs vaderskant af van de Vale Jeroen (soort Jeroen Rans en Stijn Rans, uit hun "Rooie Ham"). Twee jaar geleden werd deze gekoppeld aan "Kristel", een duivin van Kris D'haeseleer uit Affligem, met veel zware fondbloed in haar stamboom.

Naast deze twee broers verwachten we ook veel van de 429/22 en de 445/22. Beide duiven behaalden eveneens topklasseringen (per tiental) op Narbonne en beschikken over het goede bloed van de duiven van Alex Rans. De 429/22 heeft als moeder een duivin afkomstig uit "Alejandro" x "Zorayo", en werd gekoppeld aan een duiver van Delstanche uit Bierges. De 445/22 heeft als vader een kleinzoon van "Zevlakov", de befaamde duif van Alex, die werd gekoppeld aan een duivinnetje van Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons Daarnaast beschikken we nog over acht andere tweejarige duiven, waaronder drie zuivere broers van onze "St-Vincent". Sommigen van hen behaalden een prijs op Narbonne, terwijl anderen pas de volgende dag thuiskwamen (of zelfs helemaal niet mee waren). Het blijft dus afwachten wat ze dit jaar gaan doen, maar hopelijk weten ze ons positief te verrassen!

Naast de tweejarige duiven hebben we nog drie "oude" duiven. De kopman is uiteraard de "Beauty". Deze 100% Jeroen Rans en Stijn Rans-duif heeft inmiddels al drie prijzen behaald op de Zware Fond, waaronder vorig jaar een 122e nationale plaats op Perpignan (lokaal goed voor de 6e plaats). Zijn vader is de "Vale Beauty", die als broer van "Chanti" en halfbroer van "Jef" over uitstekende genen beschikt. Aan moederskant zien we het "Zwart Laat", een dochter van "Stan" x "Linn", een inteelt naar "Kristel" van Dirk Christiaens - Desmet uit Pamel. Als alles volgens plan verloopt dit jaar, zal de "Beauty" zich mogen bewijzen op Barcelona.

Hij zal dit avontuur aangaan samen met de 333/21, eveneens een 100% Jeroen Rans en Stijn Rans-duif, voortgekomen uit inteelt naar hun "Barcelonaduivin", gekoppeld aan een zus van de "Jef". Tot slot hebben we nog de "Rosse Libourne". Deze duif heeft tot nu toe op elke fondvlucht waaraan hij deelnam goed prijs gevlogen. Hij is een zoon van onze "Libourne", uit een koppel van Paul Grolleman x R&J Bernaert. Deze werd gekoppeld aan een volle zus van de "Beauty".
Wat betreft de jaarlingen hebben we helaas twijfels over de kwaliteit van de nieuwe lichting. Tijdens het opleren als jonge duif verliep het al moeizaam, en dat zet zich voort in dit seizoen. Na de eerste vluchten bleven er al veel jaarlingen achter, waardoor we er nu nog tien over hebben. Bovendien staan deze tien duiven niet wekelijks paraat; vaak moeten we (lang) wachten voordat ze het hok bereiken. Aangezien we nu nog maar in Toury zitten en binnenkort afstanden van meer dan 865 km moeten vliegen, stemt dit weinig hoopvol. Er kunnen natuurlijk altijd verrassingen bijzitten, maar mogelijks moeten we aan het einde van het seizoen concluderen dat 2024 een mislukt kweekjaar was en dat we nauwelijks duiven overhouden... Maar ook dat hoort erbij, en we blijven hard werken om in de toekomst beter te doen!

Het maken van een vooruitblik blijft elk jaar leuk, maar uiteindelijk tellen alleen de resultaten. Het duurt nog zes weken voordat het echte werk begint. Laten we hopen dat alles goed blijft gaan (geen nieuwe verliezen, goed weer, geen ziektes) en dan kijken we uit naar dat ene magische moment: 's morgens vroeg in de lounge wachten tot er een kanonskogel uit de lucht schiet. Voorlopig blijven we dromen van een nieuwe topprestatie. De afgelopen drie jaar konden we telkens minstens één zege op onze naam schrijven. Een vierde op rij zou prachtig zijn, maar zoals het spreekwoord zegt: 'Gemakkelijker gezegd dan gedaan!'

Neem tot slot ook zeker een kijkje op onze recent vernieuwde website. Je vindt er allerlei informatie over ons en onze duiven. Je leest hoe we door de jaren heen gegroeid zijn, welke resultaten we behaald hebben, wie onze beste duiven zijn en nog veel meer. Je kan onze site vinden op https://www.thumas.be

Ik blijf erbij, als je ziet voor welke bedragen sommige duiven weggaan op verkoopsites 🤫 (En dan gaat het over het achtenzeventigste achterkleinkind van duif X of Y). Dus spendeer uw geld beter aan een volle zus van een provinciale winnaar (En die toevallig ook nationale topduiven in haar stamboom heeft 🫣). Je steunt er vooral een lokale club en zijn melkers mee! #fondvrienden #sanspeurherent

Ook dit jaar doen we een mooie schenking voor de Fondvrienden. We schenken "The Last Sister", de laatste volle zus van de "St-Vincent" die we gekweekt hebben (De vader is ondertussen al 13 jaar en geniet dus van zijn kweekpensioen). Het is een duivin die vorige zomer geboren is (10de pen niet gestoten). 
De St-Vincent was de voorbije jaren de topper op ons hok, met als uitschieter een 1ste Provinciaal Pau in 2023 (Vliegt 25min los op de tweede!). Verder behaalt hij een 5 op 5 op de Zware Fond met o.a. een 30ste nationaal Pau '23 en een 36ste nationaal Tarbes '22. In 2024 vloog de St-Vincent niet meer wegens een ziekte in het begin van het fondseizoen, maar twee andere volle broers behaalden een prijs op Narbonne, terwijl ze buiten de voorbereidingsvluchten enkel 1 nationaal (Argenton) gevlogen hadden. Ook als jonge duif hadden ze maar een paar keer Noyon gevlogen.

De vader is de "Verloren Zoon". In zijn stamboom zien we de namen terug van de beste duiven die we ooit gehad hebben. Uiteraard zit de "Johan" (2de nat Montelimar, 4de nat Souillac en 4de Euro-Regio Bordeaux) erbij, maar ook "den 61" (6x per 20-tal op fondvluchten), "den Brive" (89ste nat Brive) en de "Oude Rosse" (11x prijs op een fondvlucht) zien we terugkomen. Naast de "St-Vincent" is de "Verloren Zoon" ook vader van de 538/18, die in 2019 de 34ste nat Aurillac vliegt. Tot slot vliegt de "Verloren Zoon" zelf ook twee keer top op Cahors, met respectievelijk een 183ste en 234ste nationaal.

Aan de moederskant hebben we een duivin van Jeroen Rans en Stijn Rans. Het is een dochter van de 244/14, die bij hen 2x na elkaar top vliegt op Perpignan (135ste en 53ste nationaal). De 244/14 is daarenboven ook nog een halfzus van "Frans", de nationale overwinnaar Perpignan '17. Ook zien we nog bekende namen als Black Shadow (Verdeyen F&B), Iron Man (Alex Rans), Witbuik Hugo (Wiels Luc) en Barcelona Duivin (Rans S&J). Naast de "St-Vincent" is de duivin ook de moeder van de 534/18, goed voor een 69ste nationaal Aurillac '19.

Ik mag wel stellen dat dit duifje van het beste is dat we kunnen geven. We hopen dat ze een mooi bedrag oplevert voor de Fondvrienden van Sans Peur Herent. Misschien te overwegen om hier eens 100 euro meer op te zetten dan dat geld te geven aan het zoveelste (achter)achterkleinkind dat op de "bekende" veilingsites aangeboden wordt. En zo blijft het geld ten minste in de (lokale) duivensport hangen (Want Sans Peur Herent gebruikt de opbrengt om veel te doen voor hun leden!)